Šta su osnovni i dinamički diskovi?

Osnovni diskovi i dinamički diskovi su dva tipa konfiguracije čvrstog diska u sistemu Windows. Lični računari su uglavnom konfigurisani kao osnovni diskovi kojima je najjednostavnije upravljati. Dinamički diskovi mogu koristiti više čvrstih diskova na računaru da bi napravili duplikate podataka zbog boljih performansi i veće pouzdanosti.

Osnovni disk za organizovanje podataka koristi primarne particije, proširene particije i logičke disk jedinice. Formatirana particija se naziva i volumen (termini „particija“ i „volumen“ često se koriste sa istim značenjem). U ovoj verziji sistema Windows osnovni diskovi mogu imati četiri primarne particije ili tri primarne i jednu proširenu particiju. Proširena particija može sadržati neograničen broj logičkih disk jedinica. Particije na osnovnom disku ne mogu deliti podatke sa drugim particijama ili razdvojiti podatke na druge particije. Svaka particija na osnovnom disku predstavlja poseban entitet na disku.

Dinamički diskovi mogu sadržati neograničen broj dinamičkih volumena koji funkcionišu kao primarne particije koje se koriste na osnovnim diskovima. Osnovna razlika između osnovnih diskova i dinamičkih diskova je u tome što dinamički diskovi mogu deliti ili raspodeliti podatke na dva ili više dinamičkih čvrstih diskova na računaru. Na primer, jedan dinamički volumen može se zapravo sastojati iz prostora za skladištenje koje se nalazi na dva zasebna čvrsta diska. Dinamički diskovi mogu kreirati i duplikate podataka na dva ili više čvrstih diskova da bi sprečili mogućnost otkazivanja jednog diska. Ova mogućnost zahteva više čvrstih diskova, ali poboljšava pouzdanost.